به راه مرگ
برای شادی دیر نیست، عزایی به راه آورید
من از زنده بودن خسته ام ، شما ناباورید

روشن کنم در دل ، چراغ امید
که با تمسخر، به چراغ من دمید

مگر جز من کسی نورِ امید را ندید
کین گونه از مرگ شدین ناامید

شاید نخواهید ببینید، به من چه
تا عمر باقیست به این جهان زنین پنجه

رنجِ دنیا را خوشی پندار، منم مرگش را
من آن قاصد بهارم که به پاییز ندهم دردش را

به پاییز رسی، وای چه خواهی ز تن برگ ظریف و زردش؟

آرزوی مرگش!؟!

زیر پا له شدگانی که به مرگ یاداور است
مرگ من خالی ز هر باور است

باران
 

صدای سکوت غم من شنیده شد
وقت ریزش باران ز ابر دیده شد

گلی بودم که ز بوستان چیده شد
تن خشکیده ام در دست باد آرمیده شد

کدامین دست نامرئی چید گل و ندید
آرزویی دارد در این دلِ سرخ و سفید

شعر من خیال بافی پوچ نیست
حق من، از اینجا کوچ نیست

شعری از شاعر وبلاگ ارشیا دوست خوبم

کوی تو

هوای کوی تو درمان جان کرد

        دل غم دیده ام را شادمان کرد

همان لبای خندان چو عنچه

        همه غمهای دیرین را نهان کرد

نگاه حیرت انگیزی ز قلبت

        سمای عشق ما را بیکران کرد 

طنینی دلنواز از صور عشقت

        همه اسرار هستی را بیان کرد

   نظر کردم بر آن خمهای ابرو

        که تیر عاشقی در آن کمان کرد

مه رویت تلالو زد به جانم

        شبی نجم دلم را کهکشان کرد

همی گفت و شنیدم از لبانش

        که آخر ارشیا اشکم روان کرد